IV. O valor universal da Paisaxe

 É verdade que todas estas realidades poden ser convertidas en diñeiro, na chamada “posta en valor”, pero iso é así porque hai persoas dispostas a pagar unha certa cantidade de diñeiro para gozar de tales cousas polo que valen en si mesmas: así sucede na industria turística. Así pois, antes de “monetarizar” ese valor é necesario que nós, a sociedade, outórguello. E a partir de aí, ese valor é real, monetarizado ou non.

 O valor do patrimonio inmaterial é aquí paradigmático. Antes de “pór en valor” músicas, lendas, filosofías populares e cousas semellantes, outorgámoslles un valor, porque estamos convencidos de que nos traen un beneficio. Que esta convicción sexa cuestión de cultura e de novas sensibilidades pode ser certo, pero iso non importa: moitos outros valores entendéronse só co paso dos séculos. Máis consolidados están os valores paisaxísticos, cada vez máis apreciados.

 Se consideramos a idea de que as cousas teñen (ou poden ter) un valor (de utilidade) en si mesmas, idea habitual aínda fai un par de xeracións, xunto ao feito evidente de que o noso Planeta Terra é limitado nos seus recursos de todo tipo, debemos cambiar a nosa actitude cara ao patrimonio construído. A coñecida a idea de que old is bad, only new is good é directamente contraria á sustentabilidade da nosa contorna. Cada obxecto construído (edificios, infraestruturas etc.) é unha porción de material construtivo, un depósito de traballo e de coñecemento humanos. Até aquí debe chegar a aspiración á reciclaxe, se a súa funcionalidade permíteo.

 Para levar adiante un programa intelixente e eficaz de bo uso dos recursos comunais é necesario tomar decisións que afectarán á sociedade enteira. Xunto a , ou ademais da capacidade decisoria dos representantes políticos, “Quizais se necesite un cuarto poder, ademais do lexislativo, do executivo e do xudicial  -que poderiamos chamar poder de instrución, coñecemento e información- , que tería a responsabilidade e independencia para organizar ditames e informes periciais e, en xeral, para producir e difundir a información necesaria a fin de tomar decisións públicas”.[1]

Ten que haber participación e responsabilidade dos usuarios do Territorio na concepción e desenvolvemento das intervencións. É necesario crear outras instancias consultivas, afastadas da Administración e dos intereses inmediatos dos usuarios  -é importante resaltar isto-, que poidan aconsellar e supervisar eficazmente desde perspectivas técnico-científicas interdisciplinares, amplas e de futuro. Voltar á páxina


[1] F. Ascher, Diario de un hipermoderno (Madrid 2009) pág. 175.